“მოსამართლე პაპუაშვილის დამცველად” – ადვოკატის წერილი

სამოქალაქო აქტივისტის, მარიამ მეყანწიშვილის ადვოკატი, აიჰან ჰასანლი: .

თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლემ ზვიად ესებუამ უარი თქვა მარიამ მეყანიშვილის სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე.

ზოგადად, სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმის შესახებ განჩინება არაა იშვიათი შემთხვევა პრაქტიკაში, თუმცა როდესაც მოსამართლე ფაქტობრივად გამოდის მოპასუხის დამცველად, ეს უკვე უკიდურესად იშვიათია.

სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს კონსტიტუციის მიხედვით, საქართველოს პარლამენტის წევრს აქვს ინდემნიტეტი და იგი არ ექვემდებარება სამართლებრივ პასუხისმგებლობას უფლებამოსილების განხორციელებისას, მათ შორის პარლამენტში ან მის ფარგლებს გარეთ გამოთქმული შეხედულებებისათვის. პარლამენტის წევრის მოვალეობის შესრულება მოიცავს საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ საქმიანობასა და პოლიტიკურ საკითხებზე საჯარო განცხადებებს, რომელთა შეზღუდვაც დაუშვებელია. კონსტიტუცია და პარლამენტის რეგლამენტი უზრუნველყოფენ დეპუტატის უფლებამოსილების შეუფერხებელ განხორციელებას და მისი დამოუკიდებლობისა და ხელშეუხებლობის გარანტიას, ხოლო საპარლამენტო იმუნიტეტი და ინდემნიტეტი ემსახურება დემოკრატიული მმართველობისა და ამომრჩევლის ნების დაცვას. ხალხის მიერ არჩეული წარმომადგენლის გამოხატვის თავისუფლება განსაკუთრებული დაცვით სარგებლობს და მისი სანქცირება პოლიტიკური შეხედულებების გამოთქმისთვის გაუმართლებელია. სასამართლოს შეფასებით, სადავო განცხადება გაკეთებული იყო საპარლამენტო მანდატის განხორციელების ფარგლებში და, შესაბამისად, დაცულია კონსტიტუციური იმუნიტეტით.

რა ირონიაა, არა?! როდესაც საქმე მაღალჩინოსნების დაცვას ეხება, სასამართლოებს მაშინვე ახსენდებათ საქართველოს კონსტიტუცია. ხოლო როდესაც მოქალაქეების წინააღმდეგ “ტროტუარის გადაკეტვას” ედავებიან და წარდგინებით საკონსტიტუციო სასამართლოში მიმართვას ვითხოვთ, ამას „მოსამართლის საქმიანობაში ჩარევად“ აფასებენ.

ამ შემთხვევაში მოსამართლე ფაქტობრივად გამოვიდა მოპასუხე შალვა პაპუაშვილის უფლებადამცველად და მთელი ძალღონე დახარჯა, დაჯდა, დაწერა და მთელი გულით, 11 გვერდზე დაასაბუთა, თურმე რატომ ჰქონია შალვა პაპუაშვილს უფლება დაერღვია ადამიანის უდანაშაულობის პრეზუმცია, დაედანაშაულებინა იგი დანაშაულის ჩადენაში და გაეკეთებინა ცილისმწამებლური განცხადებები, ხოლო სასამართლოს კი დაეცვა ეს ქმედებები იმ არგუმენტით, რომ ეს მისი საზოგადოებრივ-პოლიტიკური საქმიანობის ნაწილი ყოფილა.

ამასთან, სასამართლომ საკუთარ თავს მისცა უფლება, კონკრეტული გარემოებები უდავო ფაქტობრივ გარემოებებად ჩაეთვალა ისე, რომ მხარეების პოზიციები ჯერ არც კი აქვს მოსმენილი.

შესაბამისად, სასამართლომ რეალურად შეასრულა მოპასუხის ფუნქცია, მოპასუხის ნაცვლად ჩამოაყალიბა არგუმენტაცია, ისე რომ არც კი იკადრა საქმის წარმოებაში მიღება და არც დაელოდა, თუ რას იტყოდა თავად მოპასუხე.

აქედან გამომდინარე, მოსამართლის განჩინება სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმის შესახებ სრულად უსაფუძვლო და უკანონოა.