“იფიქრეთ მეგობრებო, იფიქრეთ …”– ზურაბ გურული

საშიშ მანიაკებზე და ტერორისტებზე გადაღებულ ფილმებში უნივერსალურად ფიგურირებს ერთი ბაზისური ასპექტი: მანიაკი ტერორისტი ყოველთვის ცდილობს თავისი პათოლოგიური მესიჯის მიტანას რაც შეიძლება ფართო აუდიტორიამდე. ამ ამოცანის შესასრულებლად ისინი ყველაფერს აკეთებენ, სიცოცხლესაც კი სწირავენ. მათ იციან, რომ საკუთარი მანიფესტის გამოქვეყნებით მილიონობით პათოლოგიურ გონებასთან შეუძლიათ დაკავშირება და კოლოსალური ძალის ფსიქოლოგიური მუხტის გენერირება. ამ აპრობირებულ ეფექტს ასევე წარმატებით იყენებენ სპეცსამსახურები იდეოლოგიურ-ფსიქოლოგიური დივერსიებისათვის.

ინტერნეტის ეპოქამ და ციფრული მედიის განვითარებამ პათოლოგიური, დაავადებული ცნობიერის, ან ხელოვნურად პათოლოგიზებული ინტელექტის წვდომა მასებზე იმ დონემდე გაზარდა, რომ ფაქტიურად მასობრივი განადგურების იარაღად აქცია. დღეს ფაქტიურად ყველას შეუძლია მედია-მაუწყებლობა; სტანდარტები პრაქტიკულად აღარ არსებობს. მთავარია რაგინდარა მიზეზის გამო წვდომა გქონდეს ფართო აუდიტორიაზე.

ე.წ. “ტიკ-ტოკერების საქმე”, რომლის განხილვაც ამჟამად მიმდინარეობს ამერიკის მთავრობაში, სხვა არაფერია, თუ არა ჩინური სპეცსამსახურების მასობრივი განადგურების ფსიქოლოგიური მედია-იარაღის გავრცელების აღკვეთის მცდელობა.

ეს ძალიან ფართო თემაა და დისერტაციების დაწერა შეიძლება ამ მიმართულებით, ამიტომ ამჯერად იმ კონკრეტულ საკითხზე შევჩერდები, რაც ბოლოდროინდელ ქართულ რეალობაში აღინიშნება. ეს არის ყოველგვარი რევიზიის, განსჯა-განხილვის გარეშე პათოლოგიური ცნობიერის მქონე ინდივიდთა გაყვანა ფართო აუდიტორიაზე არაპროფესიონალი, მოყვარული მედია-სპიკერების მიერ, რომლებმაც მანამ სხვადასხვა გზებით მიაღწიეს პოპულარობას მასების გარკვეულ სპექტრში. ეს არის ძალიან სახიფათო ტენდენცია თუნდაც იმიტომ, რომ ეს სპიკერები გაუცნობიერებლად ხდებიან სპეცსამსახურების საშიში მესიჯების გამავრცელებელ-გამაძლიერებლები და პრაქტიკულად უფასოდ ემსახურებიან მათ, როგორც ამფლიპიკატორები.

პათოლოგიური ცნობიერის მქონე ინდივიდების და სპეცსამსახურების ცნობილი რუპორების საჯარო პლატფორმაზე გამოყვანა შეიძლება მოხდეს მხოლოდ ერთი მიზნით, ისინი უნდა განადგურდნენ ინტელექტუალურად, ლოგიკურად, არგუმენტირებულად. ყველა სხვა შემთხვევაში მათთვის აუდიტორიის მიცემა არის დანაშაული. ცხადია ეს დანაშაული მორალურ-ეთიკურ კატეგორიაში გადის და ვერ რეგულირდება სახელმწიფო სამართლის მიერ, მაგრამ მაინც დანაშაულია. გასაგებია, რომ იაფ პოპულარობაზე მონადირე “სპიკერებისათვის” მორალის კითხვა უაზრობაა, მაგრამ იმედია, რომ მათი აუდიტორიის გარკვეული, მოაზროვნე ნაწილი მაინც გაიაზრებს ამ ბანალურ ჭეშმარიტებას და შეაჩერებს ფსიქოლოგიური დივერსიის ამფლიპიკაციას.

იფიქრეთ მეგობრებო, იფიქრეთ …