პედაგოგი, ნინო მესხორაძე:
“მანდარინს ვყიდულობ. გამყიდველს 50-ლარიანი გავუწოდე.
– სხვა თანხა არ გაქვს?
– არაა – ვუპასუხე ისე, თითქოს, ამაზე ნაკლები თანხა არასდროს მქონია ჩანთაში.
– კარგი, მომეცი – მითხრა მოვაჭრემ და უხალისოდ გამომართვა ორმოცდაათლარიანი.
– ბოდიშს მოგიხდით, თუ შეგიძლიათ, მონასტერს დაეხმაროთ ცოტაოდენი თანხით! – არც კი შემიმჩნევია, ისე დამიდგა გვერდით მონაზონი, რომელიც გამყიდველს (ან მე, არ ვიცი) შესაწირს სთხოვდა რომელიღაც მონასტრისთვის.
– უკაცრავად, რომელი მონასტრიდან ხართ? – ვკითხე მონაზონს და თვალი შევავლე ზერელედ. მინდოდა, ცოტაოდენი თანხით მეც შევწეოდი. ამასობაში გამყიდველმა კუთვნილი ხურდა დამიბრუნა. იქიდან გამოვარჩიე გასაცემი თანხა და ის იყო, მონაზვნისთვის უნდა მიმეცა, რომ მოვიხედე, ჩემ გვერდით აღარავინ იდგა. მივიხედ-მოვიხედე, ჯერ წინ გავვარდი, მერე უკან, თან აქეთ-იქით ვაცეცებდი თვალებს. თვალსა და ხელს შუა გამიქრა მონაზონი.
უხალისოდ დავადექი სახლის გზას.
„ნეტავ არ მეკითხა, მონასტრის ადგილ-მდებარეობა“ – ვფიქრობდი ჩემთვის. „მაგრამ მე ხომ უამრავი ნაცნობ-მეგობარი მყავს მონასტერში და უბრალოდ, დავინტერესდი, სხვა ხომ არაფერი“…
„მოიცა… მოიცა…“
„აუ, არ არსებობს!“ – ვთქვი და იქვე ჩამოვჯექი, სკვერის გრძელ სკამზე.
ჩემი სახლი, სადაც გავიზარდე, ლესელიძეზე ( სიონის ეკლესიასთან ახლოს) ეკლესიური ადამიანების – მრევლის, მგალობლების, სტიქაროსნების თავშეყრის ადგილად იქცა. შემოვუსხდებოდით მაგიდას, ვსვამდით ჩაის, ყავას და ვსაუბრობდით თეოლოგიაზე, სამშობლოს თემა ხომ მთლად აქტუალური იყო მაშინ .
ერთი იყო მხოლოდ, არამრევლი, ყველაზე ანცი და თავნება გოგო, არაეკლესიური მეგობარი. უყვარდა ჩემთან მოსვლა. მოუკიდებდა სიგარეტს და ყურადღებით უსმენდა ყველას, თვითონაც სამშობლოზე უზომოდ შეყვარებული.
ხანდახან ეკლესიაში ჩამომაკითხავდა (მაშინ ვგალობდი სიონში), გამოდი, რა, ავიდეთ შენთან, ვიღაც გავიცანი და უნდა მოგიყვეო. დამაცადე, გოგო, ორი კვერექსი დარჩა და გამოვალ-მეთქი, ვეტყოდი. ეკლესიაში კი არ მიცდიდა, გარეთ გადიოდა და ეზოში მელოდებოდა
ერთხელ, ერთ ზაფხულს, ქალაქგარეთ, მონასტეში გაყვა მეგობრებს. ცოტა ნასვამი იყო და ამიტომ ჩაუჯდა მანქანაში, თორემ რა უნდოდა იმ სიშორეზე, თანაც მონასტერში
იქაურ ბერს აუხირდა, გალაკტიონის ლექსებს უკითხავდა. ამაზე უკეთესი რა შექმნეს თქვენმა წმინდა მამებმაო (ამ თემას აღარ გავაგრძელებ, საინტერესო კია ბერის პასუხი 
)
)ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ერთხელაც, ისევ მრევლის თავყრილობის დროს, ამოდის ჩემთან, სერიოზული სახით ჯდება მაგიდასთან და ყურში მიჩურჩულებს: „ნინ, მონასტერში უნდა წავიდე… მონაზვნად უნდა აღვიკვეცო“.
ისე გადავიხარხარე, ყველა გაისუსა და ასეთი რა გითხრა, ჩვენც გაგვაცინეო, მთხოვეს. თვალით მანიშნა მომავალმა მონაზონმა, არაფერი თქვაო. ისედაც არ ვაპირებდი, ყველას სასაცილოდ ხომ არ გავიმეტებდი მეგობარს.
მაგრამ წავიდა. მართლა წავიდა. მთელი წელი ველოდებოდი მის მობრუნებას, მაგრამ აღარ მობრუნებულა, თუმცა მონაზვნის კაბით შემოსილს ბევრჯერ ამოუვლია ჩემთან. ერთხელ დოლიძეზეც ამომაკითხა, ახალი გათხოვილი რომ ვიყავი. მიყვებოდა მონასტრის ამბებს. მერე აღარ მინახავს, 30 წელი გავიდა, თითქმის.
ჩემი ანცი მეგობარი ერთ-ერთი ყველაზე ქველმოქმედი მონაზონი (ბევრი რამ გაყიდა თავისი სახლიდან, უმწეოებს რომ დახმარებოდა), ჭკვიანი და გულმხურვალე მლოცველი დადგა.
დიახ, ის იყო. ის იყო, კი, ცოტა ხანშიშესული, თვალთან მზის სხივებივით გასჩენოდა წვრილი ნაოჭები, ისევ ძველებურ სითბოს ასხივებდა თვალებიდან.
როგორ ვერ მივხვდი, ღმერთო!
ახლა ხუთი რამ დავუწესე ჩემს თავს:
პირველი – დავრწმუნდე ზუსტად, ის იყო თუ არა.
მეორე – გავიგო, რომელ მონასტერშია.
მესამე – წავიდე და შევწირო მონასტერს თანხა.
მეოთხე – მივტყიპო ჩემი ძველი მეგობარი და თან ვუთხრა: გოგო, შენ ხომ არ გაგიჟდი, სად გაიქეცი, რომ გაიქეცი. მე ისევ ის ვარ, ვისგანაც არასდროს გარბოდი და შენც ის ხარ, ყველასთვის ყველაფერი რომ გემეტება.
მეხუთე – მოვინანიო ცოდვა მონაზვნის მიტყეპისთვის.”
კომენტარები