ხელოვნებათმცოდნე გვანცა ბერძენიშვილი სოციალურ ქსელში წერს:
„
გადავიკითხე სანამ დავდებდი და ასე ერთად უფრო გამაოგნებელია რაც და როგორც დამემართა
უნივერსიტეტი რომ დავამთავრე, ძალიან მინდოდა ხელოვნების მასწავლებელი გავმხდარიყავი, მაგრამ მითხრეს ხელოვნებათმცოდნეობის მაგისტრობა საკმარისი არ არის საგნის გამოცდა უნდა ჩააბაროო, მეთქი რა პრობლემაა, გავედი გამოცდაზე, ჩავაბარე. მერე მითხრეს არაო, უნარებიც უნდა ჩააბაროო. არც ეგ იქნება პრობლემამეთქი ვიფიქრე და გამოცდაზე დარეგისტრირება ვცადე, მაგრამ სულ ტყუილად. მითხრეს ჯერ მასწავლებელი უნდა იყო, უნარების გამოცდაზე ისე ვერ გახვალო. დავაგზავნე CV ები, დამიბარეს გასაუბრებებზე და იქ მითხრეს არაო, უნარები თუ არ გაქვს ჩაბარებული ვერ გახდები მასწავლებელიო 
რამდენიმე თვის შემდეგ ერთ ერთ სკოლაში დროებით ამიყვანეს. ვიფიქრე ახლა მაინც დავრეგისტრირდებითქო და არაო, 2015 წლამდე პრაქტიკოსი მასწავლებელი თუ არ იყავი ისე ვერ დაგიშვებთ გამოცდაზეო. ჩემდა სამწუხაროდ 2015 წელს სტუდენტი ვიყავი და მასწავლებლობას მას შემდეგ ვაპირებდი, როცა თავად ვისწავლიდი და არა მანამდე 
შემდეგ გამოცხადდა 60 კრედიტიანი პროგრამა – ვისაც მასწავლებლობა სურდა ერთი წლის განმავლობაში ლექციების კურსი უნდა გაევლო პედაგოგიკაში. ორი წლის ვადას გაძლევდნენ კურსის დასახურად. და ამ პერიოდში შეგეძლო სკოლაშიც გემუშავა. ვახ, მეთქი რა კარგია, დავიწყე სკოლაში მუშაობა და ერთი სული მაქვს ლექციები როდის დაიწყება. გამოცხადდა რეგისტრაცია, შევდივარ და ჰოი საოცრება, თბილისის არც ერთ უნივერსიტეტს არ აქვს კურსი ხელოვნების მიმართულებით. ვრეკავ სამინისტროში, სადაც მპასუხობენ რომ თუ უნივერსიტეტი არ არის მზად, სიმისტრო ვერ აიძულებს რომელიმე საგანი გამოაცხადოს, მეთქი დირექტორს ხომ აიძულებთ ორ წელიწადში სკოლიდან გამიშვასთქო, კიო, ვიცით რომ ხარვეზია, მაგრამ რა ვქნათო ( მართლა ასე მიპასუხეს 
).
).მეორე წელს თბილისში ისევ არ იყო ხელოვნების მიმართულებით და თელავში ჩავაბარე. ვიფიქრე იქნებ ხელი შეგვიწყონ და ლექციები შაბათ კვირას ან საღამოობით მაინც ჩატარდესთქო, იქ გვითხრეს არაო, ლექციები ორშაბათიდან პარასკევის ჩათვლით 11:00 დან 17:00 საათამდეო. ანუ სკოლა უნდა მიმეტოვებინა, გზაში კვირაში რამდენიმე დღე მგზავრობის ფული უნდა გადამეხადა და ზოგადად, მეცხოვრა. ბუნებრივია ამას ხელფასის გარეშე ვერ მოვახერხებდი, ამიტომ უარი ვთქვი, ისე რომ ერთ ლექციასაც არ დავსწრებივარ.
როცა თბილისში ილიას უნივერსიტეტმა გამოაცხადა მიღება დავრეგისტრირდი, გასაუბრება გავიარე და უმაღლესი ქულით, პირველი ადგილით და სრული გრანტით მოვხვდი უნივერსიტეტში. პანდემიის გამო ონლაინ გავდიოდი კურსს. პირველი სემესტრის ბოლოს, გამოცდებამდე დამიკავშირდნენ და მითხრეს რომ თანხა მქონდა გადასახდელი, რომ დავიწყე გარკვევა აღმოჩნდა რომ რამდენიმე წლის წინ თელავის უნივერსიტეტში რახან ჩავაბარე, მიუხედავად იმისა რომ ერთ ლექციაზეც არ ვყოფილვარ, დაფინანსება აღარ მეკუთვნოდა და 2250 ლარი უნდა გადამეხადა. ვერ გადავიხადე.
არსებობდა კიდევ ერთი ვარიანტი, სკოლას უნდა მიეწერა სამინისტროსთვის და უფასო ონლაინ კურსი გამევლო. იმ პერიოდში კერძო სკოლაში ვასწავლიდი, სადაც ამიხსნეს რომ როგორც კერძო სკოლას, არ ქონდათ იმ პროცედურების გავლის საშუალება, რასაც სამინისტრო ითხოვდა. შემეძლო კვირაში 7 საათზე ნაკლები ამეღო. ცოტა საათების შემთხვევაში კერძო სკოლაში გაძლევენ სწავლების უფლებას.
წამოვედი. ახლა არც ერთ სკოლაში აღარ ვასწავლი. მესმის საქმის სიყვარულიც და მითუმეტეს ბავშვების, მაგრამ სტატუსის გარეშე, ნახევარ ხელფასზე, როცა დამატებით ორ სამსახურში გიწევს მუშაობა, ძალიან რთულია იგივე ენთუზიაზმზე დარჩე, მითუმეტეს ამდენი “არაო” ს მოსმენის შემდეგ.
სხვებს წარმატებები 
“
“
კომენტარები