“ეს იყო საბჭოთა ინტერნატი მიმსვლელების და მომსვლელების გამყოფი ზოლი…”

ანა მიქაძე-ჩიკვაიძე სოციალურ ქსელში წერს:

“მომსვლელები და მიმსვლელები

ასე ერქვათ სკოლა _ინტერნატში ბავშვებს ,ვინც იქ ღამე რჩებოდა და ვინც გაკვეთილების მერე, სახლში მიდიოდა.
როგორც წესი ახლო მაცხოვრებლები ან ოქროს მედლის მაძიებლები.. იყვნენ მომსვლელები. (თუ პირიქით)..
რატომ იყო ინტერნატში უფრო ადვილი ოქროს მედალის აღება ვიცი, მაგრამ არ ვიტყვი.

გრძელი .. ,კაზარმის ტიპის საძინებელი კორპუსის რამდენიმე სადარბაზოს ანუ კიბის უჯრედების ფანჯრები , მუდმივად მინის გარეშე სულ მთლიანად ამოცარიელებული ან ჩამტვრეული იყო..
აი ესაა რასაც ვერასდროს ვივიწყებ ..

ეს ცარიელი სიშავე მკლავდა .გაუცნობიერებლად და ბავშვურად .. მაგრამ

წლების მერე მივხვდი რას გავდა ეს ამოღამებული სიცარიელე..

ვერ ვიხსენებ სახლის ბავშვებს ჭამა გვეკუთვნოდა თუ არა, ის კი მახსოვს ძაალიან მედლის მაძიებლები არ კადრულობდნენ,, მე კი გონი მეკარგებოდა იქაურ სუპებზე და კატლეტებზე .ცხადია , მაშინ ვეგეტარიანელი არ ვიყავი და არც არსებობა ვიცოდი მათი. მოგვიანებით გოგოსთან დავმეგობრდი, მგონი მეცხრე კლასში სხვა სკოლელთან.. დაბადებიდან აზიდებდა ხორცზე და სულ მეგონა რომ ძალიან აღმატებული იყო ამის გამო ..
ეგ სხვა ისტორიაა..

სასადილო კი მქონდა ათვისებული თავის ქვაბებიან ბორშის ამოსაღებ ჩანებიანად.. მომწონდა ის საშინელი ზეთის სუნი რაშიც ხახვს და ნიორს შუშავდნენ..

რიგსაც კოხტად ვიცავდი და ყბებსაც გემოზე ვიტენიდი კატლეტებით. რომელიც უფრო პური იყო .. ხორცი კი გავლით იყო შიგნით ნამყოფი,მაგრამ მომწონდა ..

სასადილო ხო, მაგრამ აი საწოლი ანუ დასაძინებელო კორპუსის შიგნით ერთადერთხელ მოვხვდი და ისიც კიბეების გამყოფ ე წ ფართო “პლაშადკაზე “სადაც კედლებზე წესიერი, პატიოსანი და დამჯერე ბავშვების დაფა ეკიდა და სახანძრო ვედრო ,ორი ნიჩბით
ვედრო კონუსისებური გაუგებრობა იყო.. დამტვერილი წითელი..

მორჩა მეტად მე იქ არ შევსულვარ..

მზარავდა იქიდან გამოფენილი დალაქავებული ქვეშსაგები და ბამბის სუფთა. მაგრამ კარგა გვრიანად ნახმარი საბნები ..
თაობებ გამოვლილი.

ადრე დავწერე .. ერთ ბიჭი იყო სოფლიდან ,
დიდი თვალები ჰქონდა ძალიან დიდი და შუბლზე ცხენიდან გადმოვარდნის უსახური კვალი ჰქონდა .. ჩამტვრეული ძვლები და ამის გამო დეფორმირებულ სახეს ეს დიდრონითვალები
საშიშდად ეყარა..
ხოდა მეშინოდა.
.

აი ეს ბიჭი და სხვა დანარჩენები. როცა ჩვენ არდასარაჩენები სახლში მივილალებოდით..
ზუსტად იმეორებდნენ ჩამსხვრეული მინების და საერთოდაც ამოღამებული ფანჯრების სევდას და შიშს.

ფაქტობრივად ბავშვები და ფანჯრები ერთნაირად შავი ღრმულებით იყურებოდნენ ამ კაზარმულ , უსახური შენობებიდან..

არასდროს მითქვამს ხმამაღლა.. არასდროს მიკითხავს მათთვის ხომ არავინ ცემდა .. ხომ არავინ აყენებდა მუხლებზე ან თუნდაც კუთხეში..
მაგრამ ვგრძნობდი და ყველამ იცოდა რომ ეს ინტერნატის შინაგანაწესი იყო..

და არც ვინმეს გაუპროტესტებია კი არადა ხმამამაღლაც კი არავინ საუბრობდა ამაზე..

ეს იყო საბჭოთა ინტერნატი
მიმსვლელების და მომსვლელების გამყოფი ზოლი..

Lia Tsekvava ვიცი ბევრი რამ გაგახსენდება
იქნებ გაიხსენო ჩვენ მიმსვლელები ვიყავით ტუ მომსვლელები ?
და სასადილოში გვეკუთვნოდა ჭამა ?”