„ჩვენ რომ დიდი და ძლიერი ჯარი გვყოლოდა, მზად ვიქნებოდით, ის რომელიმე შორეული ქვეყნის ომში გაგვეგზავნა, თუ აქედან რამე კონკრეტულ სარგებელს არ ველოდებოდით?“ – გია ნოდია

ეს ემოციური რეაქცია სრულიად გასაგებია. მეც ძალიან მინდა, რომ ნატომ უკრაინა ისევე დაიცვას, როგორც თავის წევრს დაიცავდა.

მაგრამ, ძალიან მძიმე მდგომარეობის მიუხედავად, რეალობის გრძობა არ უნდა დავკარგოთ. დემოკრატიული ერები განსაკუთრებით რთულად ერთვებიან ომებში. დემოკრატიაში მნიშვნელოვანია საზოგადოებრივი აზრი, ხოლო მას დიდწილად კოლექტიური ეგოიზმი გასაზღვრავს. ადვილი არ არის, შენი შვილები გააგზავნო სხვის ომში საბრძოლველად და სასიკვდილოდ.

ჩვენ რომ დიდი და ძლიერი ჯარი გვყოლოდა, მზად ვიქნებოდით, ის რომელიმე შორეული ქვეყნის ომში გაგვეგზავნა, თუ აქედან რამე კონკრეტულ სარგებელს არ ველოდებოდით? ავღანეთში და ერაყში რომ გავაგზავნეთ ჯარი (სწორი ვქენით), იმიტომ, რომ ჩვენი ინტერესებიდან გამო ეს სწორად მიგვაჩნდა.

ახლა ჩვენი მთავრობა რა სამარცხვინოდ იქცევა, ამას აღარ ვიტყვი. მაგრამ ისიც საზოგადოების დიდი ნაწილის მხარდაჭერით შეიქმნა. ვერ ვიტყვით, რომ ის ჩვენთან არაფერ შუაში არ არის.

უნდა შევეგუოთ, რომ პლანეტაზე, რაზეც ვცხოვრობთ, არ არსებობს კეთილი მსოფლიო მთავრობა, რომელიც ყველა პრობლემას თავიდან აგვაცილებდა. მაგრამ თუ გაჭირვების მომენტში ვინმეს იმედი მაინც გვაქვს, ისევ ამერიკა, ევროპა, დასავლეთია. მისგან გაცილებით მეტი გვინდა და ხშირად სრულიად სამართლიანად ვაკრიტიკებთ, მაგრამ როცა ვაკრიტიკებთ, პროპორციის გრძნობა უნდა შევინარჩუნოთ.

ბევრმა თქვა და გავიმეორებ: ვინც ამბობს, რომ დასავლეთი „ცვედანია“, „არაფრის გამკეთებელია“, „ჩაისვარა“ და ა. შ., ნებსით თუ უნებლიეთ რუსეთის გზავნილებს იმეორებს. რუსეთი, მათ შორის, იმიტომაც შემოვიდა ჩვენთან 2008-ში, მერე კი უკრაინაში, რომ ჩვენთვის ეს აზრი ჩაენერგა.

2008 წელს რომ შემოვიდა რუსეთი, სულ არ ვიყავი აღფრთოვანებული დასავლეთის რეაქციით. იმის მერეც ბევრი მიკამათია დასავლელ კოლეგებთან ამ თემებზე. მაგრამ ეს არ მიშლის ხელს ვიმეორო, რომ თუ არა დასავლეთის მხრადაჭერა, მაშინ სახელმწიფოებრიობას ვერ შევინარჩუნებდით. ყველაფერი დაახლოებით ისე დამთავრდებოდა, როგორც 1921 წელს, როცა მართლა არავინ გვეხმარებოდა. (მერე, 2012-ში და მას შემდეგ რა და როგორ დაგვემართა, სხვა თემაა, მაგრამ ეს დასავლეთის ბრალი ნამდვილად არ არის).

უნდა დავინახოთ, რომ ამ დღეებში, ამერიკის და ევროპის დამოკიდებულება რუსეთის მიმართ რადიკალურად შეიცვალა და ყოველდღე იცვლება. აგერ, გერმანია ჯერ კიდევ გუშინ ჯიუტობდა რუსეთის სვიფტიდან გათიშვაზე, დღეს, სანამ ამ პოსტს ვწერდი, უკვე შეიცვალა პოზიცია. მარტო ამაშიც არაა საქმე: გერმანიის პოზიციაშიც კი სერიოზული ძვრები ხდება. რუსეთმა ნატოს გაერთიანება შეძლო. კი, ძალიან დაგვიანებულია და მეტი გვინდა, მაგრამ რაც ხდება, ძალიან მნიშვნელოვანია.

რა თქმა უნდა, ახლა უკრაინა მარტო ომობს და ყველაფერი მის ჯარზე და ხალხზეა დამოკიდებული. მაგრამ თუ რამდენიმე დღე კიდევ გაძლო – ამის იმედი არ არის უსაფუძვლო, – დასავლეთის პოზიციას შეიძლება მეტი მნიშვნელობა მიეცეს. თუ ახლა უკრაინა სამხედრო თავალსაზრისით დამარცხდა, მაინც არ მჯერა, რომ რუსეთი მას მოინელებს, და ამაშიც დასავლეთის როლი დიდი იქნება.“