ჟურნალისტი, მანანა მანჯგალაძე:
დილით დავწერე, მერე წავშალე. მაინც ვფიქრობ უნდა ვთქვა. 11 წელი ვიარე ექიმებში. წამლები, კვლევები, ანალიზები, პროცედურები..შვილი მინდოდა. ასე გავიდა 11 წელი. ექიმები. კლინიკები,წამლები, კვლევები. ანალიზები… მერე იმედგაცრუება. მერე თავიდან ძალების მოკრება… და უდიდესი ფინანსური რესურსი .. მერე გამოჩნდა ინ ვიტრო და სუროგაცია..რამდენჯერ მიფიქრია აი, კედელზე სურათები რომ იყო გამოფენილი ბავშვები და ბედნიერი მშობლები , იქ სადღაც მეც ვყოფილიყავი. ისეთი გულშემატკივარი ექიმები მყავდა… ახლა ვიღაც იტყვის: არ იყო უფლის ნებაო, და მეც გეტყვით იქნება და ამ სამედიცინო საოცრებაში ურევია უფლის ხელი….
აბორტიო გაისმა ამბიონიდან. რომლის აკრძალვა დაღუპულ ან დასახიჩრებული ქალების სტატისტიკას ქმნის, და იქნებ დემოგრაფიისთვის ან ოჯახის სიმტკიცისთვის უკეთესი იყოს სწორედ ეკლესიის ინიციატივით სახელმწიფო გახდეს დონორი ან თანადამფინანსებელი ინ ვიტრო განაყოფიერების… ოჯახზე თუ ვლაპარაკობთ შვილის გარეშე თუ არასრულფასივანია ოჯახი, ადექი და ამაში შეუწყვე ხელი. მადლი ეგაა და საქმეც . საქვეყნოც, დემოგრაფიულიც .
და სანამ დაბადებამდე მივა იქნებ დაბადებულებზე გვეფიქრა.. მათ გადარჩენაზე. ოღონდ ეს მოხდეს და ხმის ამომღები არ ვარ. დედას ვფიცავარ. გინდა საარჩევნოდ ჩაიწერეთ (არ თქვათ არ ვიტყვითო) გინდ სააგიტაციოდ, გინდა პროპაგანდისთვის. მეასე ხარისხოვანია ყველაფერი, მთავარია ეს ბავშვები გადარჩნენ, მეტი იცოცხლონ, იმედი ჰქონდეთ. ბავშვებს, მათ მშობლებს ,ოჯახებს. რომლის სიწმინდისთვისაც , როგორც თქვენ ამბობთ, გუშინ გამოხვედით.
კომენტარები